Column Werner Budding: De paradox van de Brink – tussen flitspalen en flitscamera’s
Columns
/
Laren. De plek waar het asfalt een verlengstuk is van de rode loper, maar ook het mijnenveld van de Nederlandse privacy. Wie hier over de Brink rolt, doet dat zelden anoniem. Het is een dorp dat leeft op een dieet van verse koffie, rosé, glimmende lak en de constante angst dat de verkeerde persoon je in de juiste auto ziet. Want laten we eerlijk zijn: de camera’s van de jonge carspotters zijn genadeloos. Ze leggen alles vast. Van die zeldzame kleur op je nieuwe Ferrari tot aan die iets té gezellige bijrijdster, die aan je thuisfront nog niet was voorgesteld.
Terwijl de overheid in Den Haag mobiliteit langzaam maar zeker in een diepe verdomhoek drukt – waar elke verbrandingsmotor wordt behandeld als een rokende melaatse en de auto tot ‘het kwaad’ is gedegradeerd – bloeit in Laren de pure autoliefde tegen de klippen op. Het is een prachtig, bijna rebels contrast. Aan de ene kant de verstikkende regeldrift en de BPM-gekte, aan de andere kant de jonge knaapjes op de hoek van de straat. Met hun camera’s in de aanslag en de passie in hun ogen, die geen enkele milieuzone kan doven. Voor hen is een auto geen ‘vervoersmiddel’ of een ‘CO2-uitstoter’, voor hen is het kunst, een droom op wielen.
En die droom is aan het verplaatsen. Dat merkte ik toen die groep gastjes plotseling bij mij in de straat stond. Niet voor een jankende V12 of een bulderende achtcilinder, maar voor een stilte die oorverdovend indrukwekkend is: de Rolls-Royce Spectre. Ik reed er een paar maanden in, want zo dachten ze bij Rolls-Royce in Engeland: die auto moet rijden op de plek waar ze ‘m kunnen afrekenen. Hoe leuk, jonge kerels met een grote liefde voor auto’s! Toen ik ze in de elektrische majesteit liet plaatsnemen, was niks meer te gek. ‘Dit is de beste carspot ooit!’ riepen ze, terwijl ze met bijna religieuze toewijding elk detail vastlegden.
Dat is de hoopvolle paradox van dit knusse dorp. De wereld om ons heen mag dan veranderen, de overheid mag dan met opgeheven vinger wijzen, maar de emotie blijft hier bestaan. Of het nu gaat om het brute geweld van vroeger, een pre-war Bentley bijvoorbeeld, of de fluisterstille luxe van de toekomst; zolang die jongens met hun camera’s in de berm blijven staan, is de autoliefde veilig. En die Rolls? Die bewees maar weer eens dat zelfs zonder uitlaatgeluid, echte klasse altijd de meeste herrie maakt.
Laren, verander nooit. Maar misschien... zet die zonnebril wel even op als je langs de Brink rijdt. Je weet maar nooit wie er meekijkt.
Over de columnist
Werner Budding reist twintig jaar lang de wereld over als autojournalist en presentator — RTL Autovisie, Werners Garage, en een uitgesproken mening over elektrische auto‘s. Thuis in het Gooi, waar de oprijlanen breed zijn en de Porsche Cayenne nog lang niet met pensioen gaat. Hij kijkt er met kennis van zaken naar, en zonder veel omhaal.

Van het magazine
Magazine No.01
Dit artikel verscheen in de eerste editie van Gooisch Genieten. Het nieuwe lifestyle magazine voor iedereen die het beste uit het leven in het Gooi wil halen.
Deel op
Kopieer link



