Er zijn van die plekken in een dorp die meer zijn dan alleen een plek. Ze zijn een ritueel. Een gewoonte. Een zwakte zelfs. In Blaricum hebben wij er zo één: IJssalon De Hoop. En ja, ik geef het meteen maar toe: ik ben verslaafd. Niet aan iets duisters of ingewikkelds, maar gewoon… aan een bolletje ijs op een doordeweekse avond. Het begint altijd hetzelfde. We zitten thuis, alles is gedaan, de dag is voorbij. En dan kijk ik naar Benjamin. Hij kijkt terug. Zonder iets te zeggen weten we genoeg. Dit is zo’n moment. Zo’n moment waarop je jezelf wijsmaakt dat een bolletje ijs eigenlijk best kan. Sterker nog: dat het bijna hoort bij goed ouderschap. ‘Zullen we even…’ ‘Ja, even.’

Mijn jeugd speelde zich grotendeels af in het oud-geldmilieu van Bloemendaal en Overveen. Met het strand en Haarlem onder handbereik was ik vastberaden om daar ook oud te worden. Na mijn studententijd ben ik neergestreken in Amsterdam en met de eerste tekenen van een potentieel nageslacht deed zich de vraag voor: waar nu heen? Mijn levensmotto “happy wife, happy life” nam deze beslissing voor mij: het werd het Gooi. Verder dan ‘de Gooische matras’ en het beroemde jazzprogramma ‘Sesjun’ (live vanuit Nick Vollebregt’s Jazzcafé) ging mijn kennis van het Gooi toen niet.

Elke dag voel ik mij een bevoorrecht mens. Al 44 jaar ben ik als makelaar werkzaam in het mooie Gooi en ik heb mij nog geen dag verveeld. Hoe kan het ook anders? Het Gooi is in mijn beleving de mooiste regio van ons land. Je hebt hier letterlijk alles. Sfeervolle dorpen, eindeloze natuurgebieden, het Gooimeer, de Haven van Huizen, prachtige villawijken, het Singer Museum in Laren, gezellige horeca en ga zo maar door. De dorpen lopen bijna vloeiend in elkaar over, maar hebben toch hun eigen karakter. Laren is bijvoorbeeld een heel ander dorp dan Blaricum. Hier zeggen ze dat Blaricum op klompen loopt en Laren op hoge hakken.

Soms vallen momenten mooi samen. Terwijl het huidige theaterseizoen richting een feestelijke finale gaat, schrijven we bij Singer Laren alweer een nieuw hoofdstuk. Midden mei presenteren we met trots ons nieuwe theaterprogramma, én verwelkomen we een bijzondere tentoonstelling: Meesterwerken uit Le Havre. Twee werelden die elkaar versterken – theater en beeldende kunst – en samen zorgen voor een gevoel waar wij zo van houden: Gooisch genieten, maar dan nét even anders.

In mei 2024 kocht ik een huis in Laren. Na 30 jaar Amsterdam was ik wel klaar met drie trappen op lopen, een leven binnen de ring, nooit kunnen parkeren, vrienden die langskomen en vervolgens zes euro per uur moeten aftikken. Klaar met een altijd overvolle drukke stad. Maar ik ga deze door mij zeer geliefde stad niet ineens afzeiken, want ik heb er de beste jaren van mijn leven (tot nu toe) gehad.

Het Gooi is voor mij een snoepwinkel. Het is de plek die me een overweldigende blijdschap geeft. Dat vraagt om enige uitleg én een bekentenis. Ik ben enigszins starstruck. Mensen die beroemd zijn hebben een hoge mate van aantrekkingskracht op mij. En in het Gooi wonen genoeg min of meer bekende mensen.

Het komt weleens voor, dat ik mezelf ’s ochtends wijs maak, dat het vast en zeker een normale dag zal worden. ‘Dit wordt een normale dag,’ hoor ik mezelf zeggen, terwijl ik naar de zaak rij. Natuurlijk weet ik wel beter en ik heb deze gelukzalige overpeinzingen maar geschaard in de categorie ‘de wens is de vader van elke gedachte’.

Laren. De plek waar het asfalt een verlengstuk is van de rode loper, maar ook het mijnenveld van de Nederlandse privacy. Wie hier over de Brink rolt, doet dat zelden anoniem. Het is een dorp dat leeft op een dieet van verse koffie, rosé, glimmende lak en de constante angst dat de verkeerde persoon je in de juiste auto ziet. Want laten we eerlijk zijn: de camera’s van de jonge carspotters zijn genadeloos. Ze leggen alles vast. Van die zeldzame kleur op je nieuwe Ferrari tot aan die iets té gezellige bijrijdster, die aan je thuisfront nog niet was voorgesteld.

Ik sta voor het stoplicht op het grootste kruispunt in het centrum van Laren. Rechts van mij genieten vier dames op het terras van het Bonte Paard van hun koffie, in smetteloze tennisoutfits met hun haren perfect in model. Naast mijn auto hoor ik een au pair tegen twee kinderen in de bakfiets zeggen dat ze hun hoedjes moeten ophouden. En links voor het stoplicht staat een elegante dame in een lichtblauwe cape, met een klein hondje tegen zich aangedrukt.